คนที่มีปัญหาดังกล่าวเป็นกลุ่มที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ ในสังคมอันเร่งรัดนี้ ถ้าเราไม่เข้าใจ บางทีเราจะอาจเผลอมองไปด้วยซ้ำว่าคนพวกนี้เป็นโรคอู้ เอาแต่นอน ไม่ยอมทำงาน

เมื่อเร็วๆ นี้ผมก็เพิ่งจะมีแหม่มชาวต่างชาติเข้ามาตรวจด้วยปัญหาเหนื่อยเพลียเรื้อรัง 2-3 คน แต่ละคนล้วนใช้งานร่างกายตัวเองอย่างหนักมาแล้วทั้งนั้น มีอยู่รายหนึ่งเป็นสาวชาวอเมริกัน อายุ 30 นิดๆ มาทำงานในเมืองไทยได้พักหนึ่งแล้ว มาปรึกษาด้วยเรื่องเจ็บชายโครงขวา

ตอนแรกซักประวัติแล้วผมก็ยังงงๆ อยู่ว่าเธอเป็นอะไรกันแน่ ตรวจร่างกายก็ไม่เจออะไรผิดปกติ ถ้าเป็นกล้ามเนื้ออักเสบจริง กดๆ ดูแถวตำแหน่งที่เจ็บ เธอก็น่าจะบอกว่าเจ็บบ้าง แต่นี่เธอบอกว่าเฉยๆ ไม่รู้สึกเจ็บมากขึ้น ว่ากันตามตำราแพทย์แผนปัจจุบันแล้วไม่สามารถวินิจฉัยได้ว่าเป็นอะไร

ข้อมูลตรงนี้สำคัญมาก และเป็นข้อมูลที่การตรวจร่างกายแบบการแพทย์แผนปัจจุบันไม่ได้คำนึงถึง สิ่งที่ข้อมูลชิ้นนี้บอกกับผมก็คือ คนๆ นี้มีภาวะพร่องพลังอะไรบางอย่าง ซึ่งโดยมากทางการแพทย์แผนจีนจะจำแนกออกเป็นภาวะ พร่องหยิน พร่องหยาง พร่องปราณ (Qi)

เมื่อได้แนวทางจากการแมะคร่าวๆ ผมจึงถามเธอเพิ่มว่า การหายใจของเธอปกติดีหรือไม่ คำตอบก็คือ เธอบอกว่าหายใจเข้าลำบาก เหมือนหายใจเข้าได้ไม่ลึก ต้องถอนหายใจบ่อยๆ แถมยังเหนื่อยๆ เพลียๆ นอนมาก แต่ก็ไม่หายง่วงหายเพลีย

ตอนแรกผมเสนอว่า เธอน่าจะได้รับการรักษาด้วยการฝังเข็มและด้วยยาสมุนไพรเสริมปราณ (Tonify Qi) ก่อน แต่เนื่องจากเธอมีโปรแกรมไปทำงานที่เวียดนามประมาณ 2 สัปดาห์ ทำให้การฝังเข็มไม่สามารถทำได้ต่อเนื่องในช่วงแรก ผมจึงให้แต่ยาสมุนไพรไปกิน แล้วนัดเธอมาฝังเข็มหลังจากเธอกลับมาจากเวียดนามแล้ว