ที่จริงอบเชยเป็นไม้พื้นถิ่นของทวีปเอเชีย ต้นสูงถึง 20 เมตรใบรูปร่างรียาว ปลายใบแหลม ใบอ่อนมีสีชมพู ใบแก่เหนียวเขียวเข้มเกลี้ยงเป็นมัน เปลือกไม้เป็นสีน้ำตาลอ่อนออกเทา เปลือกเกลี้ยงบาง เปลือกชั้นในเป็นสีชมพู มีดอกช่อเล็ก ๆ สีขาวหรือเหลืองอ่อน ผลเป็นรูปไข่เมื่อสุกมีสีม่วงออกดำ ส่วนที่ใช้เป็นยาของอบเชยคือเปลือก กิ่ง และดอกของมัน

ประวัติการใช้อบเชยเป็นยามีค่อนข้างยาวนาน เนื่องจากอบเชยเป็นหนึ่งในเครื่องเทศสำคัญที่ชาวอาหรับ และชาวตะวันตกเดินเรือมาหาซื้อกันในแถบบ้านเรา โดยเชื่อกันว่าอบเชยมีคุณสมบัติใช้ถนอมอาหารได้ดี แถมชาวยุโรปยังเชื่อกันว่าอบเชยมีต้นกำเนิดมาจากต้นไม้ในสวนอีเดน เขาให้ความสำคัญกับอบเชยอย่างมาก ในสมัยก่อนอบเชยจึงมีค่ามหาศาล

มีบันทึกเอาไว้ว่าชาวอียิปต์ใช้อบเชยในการบูชาเทพเจ้า ในสมัยโรมัน หลังจากจักรพรรดิเนโรสังหารภรรยาของตนเองแล้ว จึงเอาอบเชยที่ได้มาจากการซื้อหาทั้งปีมาห่อหุ้มร่างกายนางไว้และสามารถรักษาเอาไว้ไม่ให้เน่าเปื่อย

ประโยชน์ทางยาของอบเชยมีมาก สมัยโบราณใช้รักษาอาการที่เกี่ยวกับระบบย่อยอาหาร ในอบเชยมีสารอย่างหนึ่งช่วยเพิ่มการเคลื่อนไหวของลำไส้ จึงรักษาอาการท้องอืดเฟ้อได้ดี

สำหรับยาไทย ใช้อบเชยปรุงในยาน้ำ แก้จุกเสียด แน่นท้อง นอกจากนี้ยังใช้ผสมในยาหอมและยานัตถุ์ ทำให้สดชื่น แก้อ่อนเพลีย

ทุกวันนี้เราพบว่าตัวยาในอบเชยสามารถเพิ่มอัตราการเต้นของหัวใจ เพิ่มการไหลเวียนของเลือด และหากได้รับในปริมาณที่เหมาะสมจะทำให้เลือดลมเดินได้ดี

ตัวยาฝาดสมานที่มีกลิ่นหอมในอบเชยใช้รักษาอาการท้องเสีย

สารกลุ่มคาเทอชินในอบเชยใช้แก้อาการคลื่นไส้อาเจียน

น้ำมันหอมระเหยจากอบเชยเป็นยาชา เป็นยาต้านเชื้อรา และสามารถฆ่าเชื้อโรคได้